Het horeca-concern van Dirk Reese, 1902-1960 (ongeveer)

Uitgaansleven Indexpagina

Kom mee, dansen in Pschorr!

Het nieuwe Pschorr, café-restaurant annex dancing, werd een éclatant succes.

Je kon er de tango dansen en de charleston, op een glazen van onderaf verlichte dansvloer, die in Nederland z'n gelijke niet had. Het idee hiervoor werd opgedaan in Parijs en jong Rotterdam viel massaal voor dit staaltje van klasse.

De vermaarde glazen dansvloer

Nog niet zo lang geleden schreef Tonny van der Horst over Pschorr in NRC-Handelsblad:

.... konden we afdalen naar de dansvloer, die fascinerend in rood en blauw oplichtte en onwezenlijk aanvoelde onder je voeten, alsof je over het glas van een reusachtig ondergronds aquarium zweefde, waarin tropische vissen en waterplanten zweefden. Later ging ik er op zondagmiddagen met vriendinnen naartoe, waar we dan op de onvergetelijke klanken van "Smoke gets in your eyes" over het betoverd aquarium zwierden.

Je danste er namelijk op goede muziek:

                       
--------------- Lucienne Boyer, in 1933 ------ Josephine Baker, in 1928 ------- Mistinguette, in 1934
Orkesten als die van Louis Armstrong en Jack Hylton en Benny Carter en de Ramblers van Theo Uden Masman traden er op en ik herinner me dat zowel Mistinguette en Josephine Baker als Lys Gauty en Lucienne Boyer er in levende lijve waren te aanschouwen en aanhoren.

De sfeer?

.... een getemperd verlichte zaal, waar we bij binnenkomst werden overspoeld door de klaaglijke en uitbundige uithalen van de saxofoons. Ik had de opwindende gewaarwording - met al mijn zestien jaren - dat ik een zekere graad van volwassenheid had bereikt en er van nu af aan "bij hoorde". Het was er vol en druk, zagen we toen we door de gecapitonneerde deur binnenkwamen, en we moesten de trap naar het balkon nemen om een leeg tafeltje te vinden. Hier hadden we het voordeel van een onbelemmerd uitzicht op de hoofden van de danslustigen en op het lage podium met het orkest.
Rotterdam toen en nu