Wie kent niet de bekende Rotterdamse Komiek - André van Duin.......?

Bekende Rotterdammers Index

Terug naar Laatst Geplaatst

Allereerst wil ik even mijn eigen verhaal vertellen.
Ik heb jarenlang in de TV-antenne installatie en TV-reparatie gewerkt. Vanaf 1973 werkte ik als kleine zelfstandige en in het begin werkte ik voor enkele bedrijven en daarnaast adverteerde ik in diverse dagbladen voor de reparatie van TV-toestellen.
Op een avond  "ongeveer in 1976"  kreeg ik van mijn vrouw een adresje door: Een defecte KTV in de Watergeusstraat 7 of 9 bij de familie Kyvon.
Ik aangebeld en met m'n koffertje naar boven en daar zie ik in de woonkamer aan elke muur diverse foto's van André van Duin. Ik dacht bij mijzelf, zeker een echte fan van André. Later vroeg ik het toch even aan meneer Kyvon en toen kreeg ik te horen; "André is mijn zoon" sprak hij heel trots. Daarna kreeg ik gelijk enkele foto's in mijn handen gedrukt van André van Duin natuurlijk met zijn handtekening erop.
Prachtig om te zien hoe trots deze man en natuurlijk ook zijn moeder was op zijn zoon André. Deze mensen zijn enkele jaren klant van mij geweest, waar ik ook best trots op ben.
Maar nu verder met André van Duin.
Adrianus Marinus Kyvon werd geboren op 20 februari 1947 in Rotterdam.
Al vlug ontdekte hij wat hij wilde in zijn leven: de mensen aan het lachen maken. Niet alleen vanwege zijn rooie kuif, maar ook vanwege zijn uitgesproken gevoel voor humor viel André nogal op bij zijn klasgenootjes van de lagere school. Vooral het imiteren van bekende Nederlanders behoorde tot zijn specialiteit en naarmate klasseavondjes verstreken raakten meer en meer klasgenootjes overtuigd van zijn kwaliteiten.

Na de lagere school ging André naar de Ambachtsschool om een opleiding voor machinebankwerker te volgen. Maar zijn grootste interesse bleef uitgaan naar het parodiëren en imiteren van artiesten, tot ongenoegen van de leraren die het lang niet altijd eens waren met het tijdstip waarop hij dat deed. Met vriendjes op straat spelen was er eigenlijk nauwelijks bij, want hij was liever bezig een nieuwe act in te studeren.

In september 1962 trekt hij zijn stoute schoenen aan. Onder de naam André van Duin tikte hij een brief waarin hij zijn diensten aanbood en stuurde die naar de toenmalige chefs lichte muziek van de verschillende omroepen.
Hoewel André steeds opnieuw afgewezen werd, bleef hij het proberen.
Herinnering van Rob Venlet aan André van Duin:

Er wordt bij een terugblik op de loopbaan van André nooit stilgestaan bij zijn begin toen hij bij de verzekeringsmaatschappij de
Stad Rotterdam werkte. Er waren toen een aantal collega’s die voor hem brieven hebben gestuurd naar de omroepverenigingen en aan deze oproepen vroegen of zij naar André wilden luisteren omdat deze graag artiest wilde worden.
De collega’s en ik denken hier vooral aan Gerard Mens en  Wim Koelega, zij hebben echt heel veel brieven gezonden en eindelijk had hij beet.

Het was niet geheel zonder eigen belang want André nam zijn pick-up mee naar zijn werk en veroorzaakte een hoeveelheid lawaai wat de eerste keer best leuk was maar daarna iets minder. Ik denk dat deze supporters van het eerste uur best wel eens genoemd mogen worden.

Herinnering van J.J.F. Nap aan André van Duin:

Met belangstelling heb ik diverse artikels gelezen over Andre van Duin 2.
Hij heeft inderdaad bij de Verz.Mij “De Stad Rotterdam “ op de Blaak gewerkt op afdeling Autoschade als jongste bediende.
Op deze afdeling was ik destijds ook werkzaam.
In het jaar 1964 is hij bij ons binnengekomen onder de naam: Adrie Kloot
En hij ging tijdens de lunchpauze altijd naar Frans van Schaik op de Mariniersweg om zijn ideeën met hem te bespreken.
Wat mij altijd is bij gebleven dat hij onder het werk zat te tekenen en op een gegeven moment stond zijn chef de heer Quist achter hem
en vroeg aan hem:
“Wat bent u aan het doen?“
Het antwoord van Adrie was:
“Dit kunt u toch wel zien, ik ben de directeur van de Stad Rotterdam t.w. de heer Sweers met zijn Russische Muts aan het tekenen.
En dit is ook werk”
Toen Adrie later een beetje bekend werd in het artiesten wereldje heeft hij zijn achternaam Kloot op het Gemeentehuis laten veranderen in Kyvon.
Met vriendelijk groet: J.J.F. Nab

1964 Door bij een zelf gemonteerde geluidsband zijn hoofd en ledematen in de koddigste bochten te draaien, won André van DuIn (17) de talentenjacht Nieuwe Oogst van de AVRO de Idols van toen.  Waarna hij nooit meer terugkeerde naar de studie machinebankwerker die hij destijds tegen zijn zin volgde: 'Ik moest en zou artiest worden'. In het voorprogramma van de Rolling Stones in het Kurhaus in Scheveningen was hij datzelfde jaar de enige, die het publiek stil kon krijgen. En de rest is geschiedenis.

Ondanks dat André overdag als jongste bediende op een Rotterdams verzekeringskantoor werkte, bleef het artiestenavontuur
hem trekken. Toen de AVRO-televisie in 1964 de talentenjacht ‘Nieuwe Oogst’ uitschreef, meldde onze jonge held zich meteen aan. Met groot gemak doorliep hij de voorrondes en kwam uiteindelijk als glorieus winnaar uit de finale. Naast een kanjes van een overwinningsbokaal leverde deze eerste plaats hem een optreden in de ‘televisieshow van Willeke Alberti’ op. Vanaf dat ogenblik was er geen houden meer aan en werd André het gesprek van de dag.
De telefoon stond niet stil want iedereen wilde deze jonge artiest engageren. Aan het eind van de jaren 60 was André van Duin te zien in de Rudi Carell Show, de show van de Mounties, het kinderprogramma Oebele en de Snip en Snap Revue. Daarnaast toerde hij nog even door de Nederlandse Antillen en Suriname. Langzaam maar zeker begon hij met de gedachte te spelen een eigen revue op te gaan zetten. Onder auspiciën van Joop van den Ende Theatherprodukties werd dat uiteindelijk in 1970 een feit. Twee jaar lang ging de revue ‘Lach in de ruimte’ met veel succes door het land. Frans van Dusschoten en Ria Valk schitterden eveneens in deze revue, die een reeks van revues inleidde geheel volgens de traditie van Snip en Snap.

Maar André had meer noten op zijn zang. Als Daantje speelde hij in 1972 in de succesvolle televisieserie ‘Het meisje met de blauwe hoed’ een onvergetelijke rol. In datzelfde jaar ging z’n tweede revue ‘Blij blijven’ van start en scoorde hij een top 5-hit met ‘Het Bananenlied’. 1972 was ook het jaar waarop hij met Ferry de Groot de eerste Dik-Voor-Mekaar-Show realiseerde voor de toenmalige
etherpiraat Radio Noordzee. Later is die radioshow door de NCRV overgenomen.
Op de vraag wat deze raskomiek zelf aan het lachen maakt, antwoordt hij resuluut:
‘De kapriolen van Stan en Ollie en de overleden Tommy Cooper. Ik ben de grootste fan aller tijden van Laurel en Hardy.
Mijn huis is er vol van. De tegenwoordige duo’s bestaan uit een komiek en een aangever, waarbij de komiek de grap voltooit.
De ‘Dikke en de Dunne’ waren beiden komieken. Ja en dan Tommy Cooper. Ik heb hem in 1975 persoonlijk mogen ontmoeten in Londen. Dieman was geweldig. De manier waarop alles fout ging, dan lig ik al onder de tafel. Aan het eind van zijn
programma was er nog niets gebeurd. Fantastisch!’

Wij wensen Andre van Duin nog veel succes in zijn verdere bestaan......!

Rotterdam toen en nu